Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan? - Pim Lammers

Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan? is een lange titel voor een dichtbundel, maar in dit geval goed gekozen. De 52 gedichten in het boek hebben namelijk bijna allemaal een positieve insteek, waarbij geluk meestal in iets kleins te vinden is. De gedichten zijn geschreven vanuit de belevingswereld van kinderen, op een gedicht na waarin Pim Lammers even teruggaat naar zijn kindertijd en de ridder die hij toen was.
Er komen tal van onderwerpen voorbij. Het gaat over familie, vriendschap, verwondering, bijzondere vragen, pesten, school, angst, verdriet en maatschappelijke problemen. En over Alexander. Hij is de jongen waarop alle meisjes verliefd zijn en hij komt meermaals in een gedicht ter sprake. Soms in een hoofdrol, soms in een bijzin. Ook tante Ben uit de vorige dichtbundel van Lammers wordt nog even genoemd in een gedicht over het verlangen naar een mooie snor. Hier een paar voorbeelden waar de gedichten over gaan: over de vraag hoe je een vakantie voor een vis zou kunnen regelen, of het niet veel leuker zou zijn als rekenen niet bestond, hoe je om kunt gaan met een vriendje dat niet tegen zijn verlies kan en hoe je ervoor kunt zorgen dat je post krijgt. Natuurlijk zijn er ook gedichten waarin gevoelens centraal staan, bijvoorbeeld verliefdheid. En ook de praktische kant van verliefd zijn komt aan de orde, bijvoorbeeld hoe je tegen iemand kunt zeggen dat je hem/haar leuk vindt en wat te doen als je beste vriendin op dezelfde jongen verliefd is als jij. Sommige gedichten ontroeren, zoals het aangrijpende gedicht Kist. Wie er in de kist ligt wordt niet benoemd, maar iedereen begrijpt dat het de moeder is.
Zoals we van Lammers gewend zijn is er oog voor diversiteit. Er is een grappig gedicht over twee vaders die tal van mogelijkheden opperen hoe ze toch aan hun zoon zijn gekomen en er is een prachtig gedicht over vriendschap waarin een vriend een vriendin blijkt te zijn.
Niet alle 52 gedichten overtuigen, maar het merendeel is van hoge kwaliteit. Lammers gedichten zijn ritmisch en mooi van taal. Ze eindigen vaak met een verrassende wending en ieder gedicht wordt mooi afgerond. Lammers is goed in het niet benoemen van alles wat er speelt en toch duidelijk te zijn waar het gedicht over gaat. Dat geeft de lezer ruimte zelf de open plekken te bevragen en in te vullen.

Hiermee is de helft van het boek besproken. De andere helft wordt gevuld met de prachtige illustraties van Nadia Meezen. Haar tekeningen in zachte kleuren omhullen de gedichten. Soms laat ze het beschreven gevoel zien, bijvoorbeeld het steeds donkerder worden naarmate je hoger op de trap komt waar al een glim van het monster onder het bed is te zien. Naast het kleurgebruik kunnen ook de originele perspectieven de inhoud versterken. Bijvoorbeeld de bezoekers aan een graf die we zien vanuit een laag standpunt en daarmee onderstreept de tekening dat de overledene deelgenoot is van het gesprek. En Meezen laat overtuigend zien hoe leuk babygeitjes zijn.

Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan? heeft dit jaar zowel een Zilveren Griffel als een Zilveren Penseel gekregen.

Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan?
Pim Lammers met illustraties van Nadia Meezen
Querido

© Nadia Meezen