Mijn tijger - Joy Cowley

Op de eerste pagina van het prentenboek zien we een jongen en zijn tijger. De jongen is klein, de tijger is enorm. Er is echter niets om bang voor te zijn, want de jongen deelt de lezer mee dat zijn tijger alleen van taart houdt en dus neemt hij hem mee naar de bakker. Daar eet de tijger met smaak het ene taartje na het andere. De bakker vraagt of de tijger echt niet gevaarlijk is, maar opnieuw stelt de jongen gerust: ‘Hij eet alleen taart’. En dan gaat het mis. Er breekt een stuk van een tand af en de tijger moet naar de tandarts. Daar heeft hij helemaal geen zin in, kijk maar naar de kaft van het boek. Maar ja, wat moet dat moet.

De illustraties van de Britse David Barrow roepen direct herinneringen op aan de prentenboeken die hij eerder maakte, waarvan Heb jij misschien mijn olifant gezien de bekendste is. Barrow kreeg voor dit boek in 2018 een Zilveren Penseel. Mijn tijger maakte hij met de Nieuw Zeelandse schrijfster Joy Cowley (1936). Zij is niet heel bekend in Nederland, maar in eigen land zeker wel. Ze schreef meer dan 1000 boeken die in vele landen uitkwamen. Het verhaal over de taartjesetende tijger had Cowley al liggen. Ze vond de inspiratie in haar jeugdervaringen met de schooltandarts die door de kinderen werd omschreven als ‘the murder house’. De tandarts is dan ook niet erg aardig in het verhaal. De tijger krijgt na de behandeling een preek met een opgeheven vinger van haar. Hij mag geen taartjes meer eten, voortaan moet de tijger eten wat alle tijgers eten. De afloop laat zich raden, al zien we er niets van. Nou ja, we zien alleen een paar laarzen, zonder de tandarts erin.

Het is een kort eenvoudig verhaal dat echter in handen van Barrow genoeg details heeft om er een geslaagd prentenboek van te maken. Veelvuldig tekent hij de grote tijger die met smaak taartjes eet en zichtbaar schrikt als er een stuk van zijn tand afbreekt, waarna hij letterlijk naar de tandarts wordt gesleept. Prachtig brengt Barrow in beeld dat de tijger bang is voor de behandeling en daar zal menig lezer zich mee kunnen identificeren. De afloop van het verhaal wordt subtiel uitgebeeld, maar dat de tijger lekker heeft gegeten wordt wel duidelijk op de laatste illustratie.

Mijn tijger is een prentenboek waarin de wijze les dit keer niet voor kinderen lijkt bedoeld, maar voor volwassenen die geen ondoordachte adviezen moeten geven.

Mijn tijger
Joy Cowley, vertaald door J.H. Gever met illustraties van David Barrow
Gottmer, 2026

 

© David Barrow