9 tot 12 jaar
Het boek van Bent - Robert van Dijk
Vier stoelen stonden er rond de eettafel en mijn moeder dekte ook steevast de tafel voor vier. Dat schone bord met dat schone glas mocht ik dan na het eten weer terugzetten in de kast en het bestek mocht weer in de la, want afruimen was mijn taak. Alles draaide altijd om de vierde stoel, alsof die met slingers versierd was en er iemand op zat die eeuwig jarig was en de hele tijd voor iedereen alles mocht bepalen.
Op die vierde stoel zou Bent moeten zitten, de tweelingbroer van Oete, de verteller van het verhaal. Bent overleed bij een ongeluk in het familievakantiehuis in Uitveen. Hij was toen zeven jaar. De moeder van de jongens wil vaak over haar overleden zoon praten en hem zo levend houden. Vader Hendrik wil door met het leven, hij huilt als hij denkt dat niemand hem ziet en Oete zegt geen enkele herinnering meer aan Bent te hebben. Dat is niet waar, maar dat weet alleen de lezer.
Na drie jaar gaat de familie voor het eerst terug naar het vakantiehuis. Oete wil daar het dagboek van zijn broer veilig stellen, want een dagboek is niet bedoeld voor vreemde ogen en hij wil het uit handen van zijn moeder houden. In Uitveen komt Oete het vriendinnetje van zijn broer tegen, Venne. Zij denkt dat hij Bent is en hij laat haar in die waan.
Er worden de laatste jaren opvallend veel jeugdboeken geschreven over rouw en verlies en die maken vaak indruk. Dit boek past in die reeks, maar dat doet niets af aan de kwaliteit. Robert van Dijk is een heel goede schrijver die zijn onderwerp op een originele en geloofwaardige manier uitwerkt. Van Dijk is toneel-en scenarioschrijver en debuteerde in 2020 als kinderboekenschrijver met het boek Vrijdag kom ik weer thuis. Hij kreeg hiervoor een Vlag en Wimpel van de griffeljury. Het boek van Bent is zijn derde boek.
Het is een aangrijpend verhaal over een gezin dat verder moet na de dood van een kind. Van Dijk beschrijft mooi hoe ieder gezinslid op zijn/haar eigen wijze rouwt en hoe dit in botsing met elkaar komt. Zij willen elkaar niet kwetsen, maar dit gebeurt toch. De onderhuidse spanningen die binnen het gezin spelen weet de schrijver met weinig woorden indringend over te brengen.
Tegen deze achtergrond speelt het verhaal van Oete en Venne. Venne brengt iets in beweging door haar persoonlijkheid, door de vragen die ze stelt en de herinneringen die Oete en Venne delen. De lezer kijkt naar dit alles vanuit Oetes beleving. Hij is scherp in zijn waarnemingen en uitspraken. Toch voel je zijn verdriet en mededogen met zijn ouders. Van Dijk geeft het verhaal een mooie afsluiting waarin acceptatie, verdriet en een verrassing mooi samenkomen.
